Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Digital Storytelling

Digital Storytelling

Een verslag van de ervaringen met de nieuwe mogelijkheden om geschiedenis te achterhalen

7. Finale

"And now, the end is near

And so I face the final curtain..."

 

Ik tik de regels van het overbekende lied van Frank Sinatra over uit de Jublieum liederenbundel van Bas & Ralf Greveling, de broers die heel wat mensen een avondje prettig zingen hebben bezorgd. En mij in aanraking brachten met het erfgoed van het Nederlandse lied, van Lou Bandy tot Benny Neyman. Ik moet nog steeds naar het Theater Instituut Nederland, om de volledige tekst op te zoeken van de inzinger van de vierde theatershow:

"Kóóóóóón-stan-ti-no-pel, KA OO EN ES TEE AA EN TEE IE EN OO PEE EE EL

Kóóóóóón-stan-ti-no-pel, als je 't even studeert zul je zien nou dan lukt 't wel

KA OO EN ES TEE AA EN TEE IE EN OO PEE EE EL

Let op hoe ik de Turkse hoofdstad zonder fouten spel:

Kóóóóóón-stan-ti-no-pel, KA OO EN ES TEE AA EN TEE IE EN OO PEE EE EL...

 

De gebroeders Greveling zijn ooit begonnen in een kroeg op het Max Euweplein in Amsterdam, waar ik toen helaas nog niet woonde.

Toen ik ze leerde kennen stonden ze in de Kleine Komedie, met een koor van dertig mensen achter zich, voor het geval niemand in de zaal mee durfde te zingen met klassiekers als M'n Opa, Aan de Amsterdamse grachten, Sofietje, Twee motten, De glimlach van een kind....

De tweede show waren van de dertig koorleden nog tien over, de derde nog vijf, en de vierde en de vijfde durfden Bas en Ralf het met z'n tweeën aan. Persoonlijk deelden ze de programmaboekjes aan de bezoekers uit bij de ingang van de zaal, en het bladeren daarin voordat de voorstelling begon was ook al leuk: Oh, ik hoop dat we díé gaan zingen!

De show begon met een inzinger (Deze vuist op deze vuist, Hoofd schouders knie en teen, en zo meer), en dan barstte het los. Bas het warhoofd, de gevoelige man, contra Ralf de snelle zakenjongen. Namen de hele zaal op sleeptouw. Riepen een bladzijnummer, en zingen maar! Af en toe deden ze ook een solo. Wij wachten nog steeds op de cd waarop Bas 'De sopraan uit de Jordaan' vereeuwigt, geweldig was dat!

Als de mannen aan het eind van de voorstelling van het podium verdwenen, speelde de band nog altijd even door. Een voor een hielden de gitarist, de pianist en de drummer er dan ook mee op. Waarna de zaal eensgezind een lied inzette dat nog níét ten gehore was gebracht: De Vlieger, of Heb je even voor mij (...).

Het leukste spektakel heb ik meegemaakt in IJmuiden (of all places), waar een groepje mannen met glimblouses, afropruiken en te grote zonnebrillen de show maakten in plaats van Bas en Ralf. Geweldig!

 

Waarom ik dit zo uitgebreid beschrijf?

Welnu: Na vijf meezingspektakels, en een kerstversie, vonden de broers dat het tijd werd iets anders te gaan doen. Op dertig december 2006 zongen zij voor de laatste keer hun meezingspektakel, in het Zaantheater in Zaandam.

 

 

De programmaboekjes kunnen in het archief, de prettige avonden leven in de herinnering voort... maar laat ik aan de wereld laten weten hoe leuk dat was, die meezingfestijnen, dat levend houden van het Nederlandse lied, van de vreselijkste draak (Niemand laat zijn eigen kind alleen) via de lekkere jaren zestig tuttigheid (Je bent niet hip, Peter, Ritme van de regen) tot jeugdsentiment (Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd). En hoe kan ik dat beter doen dan op mijn eigen weblog, zodat de wereld, als ze maar de goede woorden googled, vanzelf terecht komt bij mijn dankbetuiging aan Bas & Ralf....

 

Ik ben vreselijk benieuwd of dit soort verhalen straks ook op de verhalensite van het Nationaal Archief gezet worden. Het duurt nog even, maar dan heb je ook wat! Helaas ben ik er niet meer bij, om alles rond invoering van die site mee te maken. Voorbij... om maar met Paul de Leeuw te zingen, ook al bedoelt hij het anders.

Het Nationaal Archief was voor mij een goede leerschool. Ik heb met veel plezier gewerkt aan alle opdrachten. Ik hou fijne herinneringen aan de stageperiode over...

 

Bij het aanvangen van het tweede deel van de stage schreef ik in mijn blog (aflevering: Herhaling) dat ik op zoek was gegaan naar de handtekening van de naamgever van mijn opleiding, de heer C.G.C. Reinwardt, en toen een verhaal tegenkwam van de heer Triffs.

Over de handtekening heb ik toen niets meer geschreven. Was die ineens minder belangrijk?

Nee, hoor.

Ik gebruik 'm nu om op waardige wijze mijn blog af te sluiten....

 

 

 

 

 

 

Laatste loodjes?

Met het PID van het grote project 'nieuwe website Nationaal Archief 2008' er bij, mijn eigen document gemaakt met behulp van het voorbeeld-document van de DVD die bij de cursus zit. Ik heb gewoon helemaal het PIDSjabloon over het hoofd gezien! Met als gevolg dat ik met knippen en plakken om het PID van het ene in het andere stramien te krijgen, een heel eind kom.

Wat heerlijk toch, zo'n computer. In de tijd dat ik journalistiek studeerde had ik een electrische typmachine, van mijn zus (met correctielint!) en dan zette ik een plaat van Rick Astley op (voor wie dat niets zegt: disco van Stock, Aitken en Waterman, het trio dat eind jaren tachtig de hitlijsten domineerde) en dan tikken maar, in de maat! Wel van tevoren de tekst uitschrijven.... of maar gewoon tevreden zijn met het resultaat als er geen tijd was voor dubbel werk.

Nog een mooi verhaal in dit kader: Een van mijn favoriete verhalen om Thijs voor te lezen is van Pim en Pom: 'De Tikmachine'. Samenvattend:

Twee poezen krijgen de kans eindelijk in het geheimzinnige koffertje te kijken dat vaak op het bureau staat. Als ze op een knopje drukken geeft het ding een klap terug! "Dat is vals", zegt Pim, en zoekt naar het armpje om het een tik terug te geven. Het armpje is teruggekropen in het ding.

Pim en Pom nemen het niet. Ze vechten met z'n tweetjes tegen het ding, net zolang tot alle armpjes op een knoedel zitten.

"Ziezo", zegt Pom, "die houdt voortaan zijn handjes wel thuis..."

Vind nog maar eens een typmachine om aan Thijs te laten zien hoe dat gaat, in zo'n verhaal!

 

En tegenwoordig: knippen, plakken, deleten, invoegen, het 'vorige'-knopje, een cursiefje hier, een kleurtje daar... heerlijk!

 

Last but not least: Het publieksonderzoek van De Verdieping van Nederland is helemaal zoals het zou moeten zijn, heb ik vorige week vernomen.

One down, one to go: De verhalensite is in documentvorm ook bijna klaar. Dat moet ook, want ik ben bezig met mijn laatste weken hier...

Pittig2

Thomas van Luyn en Mike Bodde zijn weer begonnen met hun 'Mike&Thomas Show'. De Mike&Thomas show is een muzikale glamour/comedyquiz, waarin de gasten behoorlijk in de maling genomen worden. Het gaat helemaal nergens over, en dat is om een uur of tien 's avonds heerlijk... Wat Mike&Thomas te maken hebben met een stage bij het Nationaal Archief? Komt straks.

 

Vorige week besteed aan het uitwerken van het publieksonderzoek van Vingboons in de Kunsthal. Het is leuk om te merken dat je heel veel ervaring hebt opgedaan 'de eerste keer': het invoeren van de gegevens ging veel sneller (natuurlijk ook omdat er heel veel gesloten vragen waren en de enquete maar een velletje was in plaats van drie), en het op een logisch rijtje zetten van die gegevens ook.

De tentoonstelling was een succes! Meer vertel ik er niet over.

 

Vorige week gehoord waar iedereen in de klas een plekje heeft gevonden, en wat hij of zij daar doet, tijdens de stageterugkomdag. Jenny, ik ben jaloers op je: Geweldig om in Suriname een project te hebben!

 

Ook Diana heeft deze week kennis gemaakt met de onderdelen die een ProjectInitiatieDocument moet bevatten. We hebben gisteren het hele plan doorgelopen en besproken wat er in moet komen te staan. Aan het werk!

 

Thomas en Mike sluiten hun show altijd af met een 'wijsheid van de week'. Dat gaat dan zo: "En bedenk, lieve mensen, een olifant heeft ook maar twee oren".

Ik moest aan deze weekwijsheid denken toen ik de Prince2 manual doorbladerde op zoek naar informatie over het projectplan. Aldus:

 

En bedenk, lieve mensen:

EEN PROJECT IS SUCCESVOL ALS ALLE BETROKKEN PARTIJEN TEVREDEN ZIJN MET HET BEREIKTE RESULTAAT

 

 

 

Pittig

Ik heb de eer de eerste op de afdeling Presentatie te zijn die een projectplan volgens de onlangs geïntroduceerde PRINCE2-methodiek te schrijven! Een projectplan heet dan ook niet meer een projectplan, maar een ProjectInitiatieDocument (PID).

PRINCE staat voor PRojects IN Controlled Environments, en zo te horen werkt heel Den Haag er mee. Het komt neer op een hoop papierwerk tussen een stuurgroep voor een project, de manager van het project en de projectleden zelf. Aan iedere fase van het project zit een beginplan, en een eindrapportage. Het is de bedoeling dat er dagelijks en wekelijks logboeken bijgehouden worden.

Het PID hoort eigenlijk vooraf gegaan te worden door een Business Case, en een projectplan waarin om toestemming voor het project gevraagd wordt. (Voor zover ik het kon volgen.) De standaard onderwerpen zitten er in: doelstelling, doelgroep, planning, maar ook een risicoanalyse van en een bereik (scope)voor het project. Ik ben keurig bezig alle gevraagde onderdelen in te vullen. Met alle vragen van dien voor het project: Valt dat ook onder de financiering voor dit project? Wie gaat dat doen?

 

Kennelijk is de uitwerking van mijn publieksonderzoek voor De Verdieping van Nederland in goede aarde gevallen: Ik mag nu ook de uitwerking van het onderzoek in De Kunsthal gaan doen....

verhalen.nl

Vandaag, om 13.06 uur, heb ik de concept-versie van het rapport over het publieksonderzoek naar De Verdieping van Nederland aan Petra gezonden! Dat ei is gelegd!

Nu sinds vorige week de functionele eisen voor de verhalensite op papier staan, komt ook het moment dichterbij dat we daadwerkelijk aan de slag kunnen, en dus ook het moment dat er een projectplan moet liggen.

Vorige week hebben Diana en ik de halve woensdag andere verhalensites op internet bezocht, om goede ideeën op te doen. (De dinsdag was ik nog bezig geweest met....)

Donderdag was ik in Amsterdam, bij het symposium 'Schatten delen', over erfgoededucatie. De lancering van twee publicaties over dit onderwerp was (schat ik) aanleiding geweest tot het organiseren van deze dag. Er werden workshops en tegelijkertijd lezingen gehouden. Ik heb de workshops 'hoe financier ik mijn project' en 'Plan je eigen ruimte', een project voor aardrijkskundelessen (http://www.planjeeigenruimte.nl) bijgewoond.

Het was een leuke dag. Vooral om te netwerken... en heel verfrissend om over Peter van Mensch, die een inleidend praatje hield, te horen praten als 'die man van daarnet'.

 

En in het kader van 'ik ben hier nou toch' ben ik op de terugweg naar het station bij de tentoonstelling 'Bodies', in de Beurs van Berlage, naar binnen gelopen. Nou ja, naar binnen gelopen... het was goed dat ik mijn collegekaart meegenomen had, dat scheelde vier euro op de entreeprijs van 22euro50. Ik was de enige bij de kassa, en had de drukte in de tentoonstellingszalen helemaal niet verwacht.

 

 

Brr. Ik moet zeggen dat ik alleen maar naar de tentoonstelling ging vanuit museologisch perspectief: Hoe doe je zoiets? En, als gezegd wordt dat het respectvol is gedaan, hoe respectvol is dat dan?

 

Nou, met sportende bodies, dus. Naast de meneer hierboven waren er ook tennissende, voet- en volleyballende mannen. En een meneer wiens armspieren prachtig uitgewaaierd gesneden waren, net zo'n vechtpop die ik weiger te kopen voor Thijs...

En welgeteld één dame, bij het onderwerp 'vet'. (Maar ze was niet eens heel dik...) Gewoon van boven naar beneden in drie stukken gesneden, om van alle kanten bekeken te kunnen worden.

 

Hoezo, respectvol?

En: Ben ik zo'n rare, dat ik vraagtekens zet bij waarom je kijkt naar iemand die geleefd heeft, die gedachten en gevoelens heeft gehad, en die na zijn dood is mishandeld uit sensatiezucht?

Een studente antropologie, die onderzoek deed op de tentoonstelling, zei dat heel veel bezoekers geen enkele moeite hadden met wat ze zagen. Ook het gastenboek was vol lof.

Ik kan het niet zien als een curieuze verzameling botten, spieren en huid. Voor mij blijven het mensen, die onder dubieuze omstandigheden (het China van de jaren '70) met aceton waren volgespoten, om ze te kunnen prepareren.

On the other hand: Waarom heb ik dan minder moeite met het bekijken van opgezette dieren, in aanmerking genomen dat ik dat letterlijk en figuurlijk stoffig vind? (Hoewel de optocht in het Parijse Muséum National d'Histoire Naturelle, vorig jaar tijdens de excursie, wel grappig was om te zien.) Wie bepaalt dat wij, de mens, dode dieren mogen bewaren?

 

 

 

In het kader van 'bedrijfsspionage' zondagmiddag met Thijs naar het Muiderslot geweest. Tijdens de derde module van de minor vertelde Jan Willem Huisman, directeur van IJsfontein, dat ze samen met het Muiderslot onderzoek gaan doen naar de invloed van computerspelletjes op het gedrag van de jonge museumbezoeker.

IJsfontein heeft een aantal spellen gemaakt voor het slot: stenen gooien op de naderende vijand, diezelfde vijand met een man of acht buiten de deur proberen te houden, een riddertoernooi.

Medewerkers van het Muiderslot vinden de kinderen aggressief worden. Ze slopen veel! En men wil dus weten of dit door het spelen van aggressieve spelletjes komt.

Mijn bevindingen zijn dat je door het doen van een speurtocht, waarbij je die spellen vanzelf tegenkomt, niet meer de rust neemt om zelf dingen aan je zoon uit te leggen, of om te proberen de sfeer van vroeger te pakken te krijgen. Je rent van het ene onderdeel naar het andere, moet opletten of je zoon niet voordringt dan wel of andere kinderen niet voordringen...

het is gewoon druk! Maar: De boodschap dat een kasteel was om te verdedigen is wel duidelijk.

 

Thijs vond de mevrouw met de Noord-Amerikaanse vogel het leukst van het kasteel: Lekker buiten, en hij mocht het beest aaien!

Het állerleukst vond hij echter het ritje in de botsauto, op de kermis die we op de terugweg naar de eigen auto tegenkwamen...

Het verhaal in het archief

Het verhalenarchief, ook al mogen we dat niet zo noemen, begint een beetje vorm te krijgen. Diana en ik krijgen in overleg steeds meer zicht op wat we wel en niet willen, en waar het moet. Ik was wel blij even iets anders te doen dan het publieksonderzoek: maandag was ik er de hele dag mee bezig geweest.

 

Eigenlijk zou ik woensdagavond naar een lezing op de Reinwardt Academie. Maar tot mijn verrassing werd dezelfde lezing in het Nationaal Archief gegeven! Woensdagavond dus ook thuis gewerkt aan het rapport, zodat ik dinsdagmiddag naar mevrouw Cori Wegener kon luisteren, die vertelde over haar wederwaardigheden in het Amerikaanse leger in Irak.

Ze assisteerde de staf van het Nationale Museum in Irak na de plundering die plaatsvond tijdens de Amerikaanse invasie en ze trad op als intermediair voor het Iraakse Ministerie van Cultuur.

Het was een interessant verhaal.

Terwijl wij steggelen over de notatie van objecten in de computer (is een mok een houder?) wordt er dus elders door tijdgebrek niet geregistreerd welke objecten er zijn. Terwijl wij bij wijze van proef een aantal documenten in brand steken zodat de brandweer kan kijken wat er gebeurt, vergaan er elders veel waardevolle documenten, omdat men niet weet dat ze bij waterschade ingevroren kunnen worden (of: men heeft er de middelen niet voor). Cori kon veel doen!

 

Enerzijds vraag je je af waarom mensen niet beter op hun eigen culturele erfgoed passen, anderzijds is het volstrekt begrijpelijk dat de mensen voor de dingen gaan. Dat valt op twee manieren uit te leggen, zeker als je geen gebruik wil maken van accenten op de o, omdat dat in de beeldschermversie er lelijk uit komt te zien:

-Mensen gaan voor dingen in die zin dat ze belangrijker zijn dan het erfgoed;

-Mensen pakken wat ze pakken kunnen in noodsituaties: spullen=geld=eten.

 

En:

Je komt nog eens iemand tegen: Sara, derdejaars voltijd Reinwardt-studente, die bij de Koninklijke Bibliotheek stage loopt. We gaan een keer lunchen!

 

Excellerend

Alinea schrijven, grafiek erbij maken, alinea schrijven, grafiek erbij maken....

Excel heeft steeds minder geheimen voor mij. Vandaar de titel van deze week, er had eigenlijk een streepje tussen gemoeten: excel-lerend.

 

Overlegd met Diana en Jeroen over de functionele eisen van de verhalensite. Idee voor een titel: www.nationaalverhaal.nl. Het rapport van Diana over de beeldbank gelezen, met name het stuk planning: software onderzoeken??? Ik haal denk ik toch maar een boek uit de bieb, websitebouwen voor dummies of zo. Ik ging er gewoon, naief, van uit dat mensen die daar verstand van hebben dat doen, of dat we gewoon zouden zeggen: De beeldbank ziet er zo uit, doe nu het verhalenarchief ook zo. Ik heb huiswerk dit weekend!

Excel

Aiaiai, spreek je af een wekelijks verslag op je blog te zetten, doe je het niet!

Reden hiervoor is dat ik vorige week twee dagen lang in Excel naar cijfers heb zitten kijken, die gerangschikt heb, flink heb zitten scrollen, heel veel het 'vorige'-knopje heb gebruikt, grafiekjes heb leren maken... kortom het was allemaal niet zo spannend. Nou hoeft dat ook niet altijd, maar.... ik vond het te veel eer om er een heel artikel aan te wijden.

 

Deze week begon op dezelfde wijze. Maar nu zitten de cijfers toch echt in de afrondende fase! En kan ik met rapporteren beginnen, zo zoetjes aan.

Vandaag werd er van alle kanten geexcuseerd voor het 'nog niet in het systeem zitten' van mijn aanwezigheid. Oftewel: Men had er niet aan gedacht mij uit te nodigen voor een 'vergaderlunch' tesamen met de medewerkers van de restauratie-afdeling. Gelukkig voor mij gebeurde dat dus wel, ik had veel lekkers gemist anders!

Met volle maag ging de afdeling Educatie, en ik dus ook op het laatste moment, vervolgens naar Naturalis, om de tentoonstelling EXTREEM! te bekijken. Dit in verband met een aanstaande tentoonstelling over de archiefstukken van de Octrooiraad, thans in bezit van het Nationaal Archief.

Deze tentoonstelling was interessant om te kijken hoe je de vertaalslag van fysische principes (hoe overleven dieren in extreme kou/hitte etc) naar het grote publiek maakt. De tentoonstelling is gemaakt in samenwerking met het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen in Brussel, en het NEMO van Denemarken: Science Center Experimentarium. Vooral de laatste partner wilde een flink aandeel interactiviteit in de opstelling. Dat is gelukt. Je bent zo druk met proefjes doen dat je niet eens meer kijkt naar de dieren waar het eigenlijk om gaat. Geen gevoel van respect: Goh, dat zo'n beest dat zo kan, wat zit de natuur.... daar is dus helemaal geen tijd voor.

Maar ideeen opdoen voor het levend maken van plat materiaal, in het geval van het Nationaal Archief bijvoorbeeld tekeningen van apparaten, dat lukt natuurlijk prima. Spellen doen, eventueel met z'n vieren, op grote schermen: veel leuker dan alleen boven een klein beeldschermpje hangen. Een ontdekkingstocht (bij Extreem! in het donker): griezelig, maar wel grappig: weer eens wat anders.

En dan nu de hamvraag: Ga ik terug met zoon Thijs, om het allemaal nog eens rustig te bekijken? Dat weet ik nog niet....

 

 

Leermoment

Dinsdagochtend een hele lijst met functionele eisen voor de nog te maken website opgesteld met Diana. Wat doen we wel/niet en waarom? Vooral de mogelijkheid tot het thuis uploaden van documenten en er dan een verhaal bij vertellen is een must voor Diana.

En: Hoe moet de site heten?

 

Dinsdagmiddag in het kader van relatiebeheer de tentoonstelling 'I love Magazine!' in de Koninklijke Bibliotheek bekeken. De eerste zaal waar je binnen komt (de wereld): mooi! Meteen daarna: Moet ik dit allemaal lezen?

Nee, dus. Het valt me op dat ik door de tentoonstelling loop zoals ik door een tijdschrift ga: Bladerend, hier en daar iets lezend.

Het is gewoon te veel om allemaal in je op te nemen.

 

Donderdagochtend besteed aan de enquete. Het einde nadert!

's Middags bij de Kunsthal in Rotterdam een andere enquete uitgedeeld, bij de tentoonstelling 'Land in Zicht! Vingboons tekent de wereld van de 17e eeuw'.

Met hetzelfde doel als de vragenlijst voor De Verdieping van Nederland: wie bent u, waar komt u vandaan, hoe wist u van deze tentoonstelling.

Ik heb een leuke, leerzame middag gehad.

Dieptepunt was de confrontatie tussen de suppoost en een echtpaar-met-jassen over de arm, die meteen in de aanval gingen toen ze hier op aangesproken werden. Eng! Zulke mensen bestaan echt!

 

Hoogtepunt was een meisje van een jaar of acht.

Ik sta dus de hele middag bij een tentoonstelling van HET NATIONAAL archief, met mooie, zeldzame, oude kaarten, die in sommige gevallen wel helemaal uit het Vaticaan komen, kortom een toch wel unieke tentoonstelling.

Het meisje keek naar de foto's die laten zien hoe de kaarten van Vingboons er in het echt, in de 21e eeuw uit zien. Ze was niet onder de indruk van de prestatie van Vingboons en/of het Nationaal Archief, want: "Jeetje mam, daar hebben veel mensen een zwembad in de tuin!"

 

Ook ben ik tot de conclusie gekomen dat ik ondanks mijn studie een verkoopster ben en blijf, vrees ik. In het kader van: 'ik ben er nou toch' kon ik het namelijk niet laten om hier en daar mensen op het bestaan van De Verdieping van Nederland te wijzen.... vreselijk mens, daar komen ze hier toch niet voor?!

 

 

Voortgang

Wat een verschil met de afgelopen zomer! (Niet alleen de temperatuur...)

Het Nationaal Archief is nu volop in bedrijf. Dat leidt er toe dat ik nu een eigen postbakje heb, en dat ik met Diana de instelling rond ga om te bespreken hoe het met de verhalensite moet. Iedereen is er gewoon, dus dat kan ook meteen...

Ondertussen ook druk bezig de reeds ingevoerde gegevens van de enquete te interpreteren... dat is nog best veel werk! Formules invoeren, percentages tevoorschijn toveren, het is leuk om te zien wat Excel allemaal kan.

 

 

Herhaling

De titel van dit verslagje slaat niet alleen op het feit dat ik mijn blog toch maar actief houd, maar ook op de derdejaarsstage van de Reinwardt Academie, het onderwerp van de komende weken.

Vorige zomer is die stage namelijk al begonnen, bij het Nationaal Archief (www.nationaalarchief.nl) in Den Haag.

Ik heb toen in een paar weken tijd een publieksonderzoek voor De Verdieping van Nederland (www.deverdiepingvannederland.nl), duizend jaar Nederland aan de hand van topstukken uit het Nationaal Archief en de Koninlijke Bibliotheek, in elkaar gezet.

De komende periode ga ik wat ik het afgelopen half jaar op school leerde toepassen in de praktijk: Het onderzoeken van de mogelijkheid van een verhalensite voor het Nationaal Archief.

 

Deze week moest ik er weer even in komen. Dat gaat gemakkelijk als iedereen zegt: "Hee, ben je er weer?" en je veel bekende gezichten terug ziet.

Om ook weer aan het archief te wennen heb ik vanmiddag het archief van de heer Reinwardt laten lichten.

Want ik wilde natuurlijk zijn handtekening.

 

Ik kwam van alles tegen.

Lijsten van goederen die iemand voor hem had verzameld voor het Kabinet van de Koning, een kapitein die om geld vraagt en en passant meedeelt dat kapitein Sipkes in de voorleden .... ook zoo veel bedongen had, iemand die vertelt dat er nog steeds rook uit de berg komt, maar dat het water zakt....wat schattig allemaal.

En dan ineens een schrijven van de gouverneur van de Molukse eilanden, de heer Kruijthoff. Hij deelt mee dat de heer Triffs overleden is.

Die naam ben ik vaak tegen gekomen op al die lijsten van verzamelde objecten, toch eens kijken...

Wonderlijk hoe een stapel papier dan gaat leven.

Luitenant kolonel Triffs (Treffs, Treffsz) heeft in nog geen anderhalf jaar tijd maar liefst twee zeilreizen ondernomen om rariteiten en naturalien voor de Directeur tot de zake van Landbouw, Kunst & Wetenschappen, C.G.C. Reinwardt, te verzamelen. Noteerde precies wat hij had verzameld, en waar het vandaan kwam.

Krijgt voor zijn eerste reis naar de Moluksche Eilanden de somma van TwaalfHonderd Zeven & Dertig guldens & Vijftien Stuivers uitgekeerd....

Een ander bericht van zijn overlijden, van ene Dember: De heer Treffs had al vaker last van zware hartkloppingen, en die zijn hem de 18e juni van het jaar 1820, op de terugreis van Cerams oostkust, fataal geworden. Twee dagen later is hij in een negorij, Haija, begraven.

(De spullen die hij verzameld had op deze reis worden verder gebracht: Demmer wordt belast met de goede overbrengst van de naturalien door de brik Aurora.)

 

Ik begrijp nu waarom mensen het leuk vinden om uren op een leeszaal te zoeken in 'oude' papieren, op zoek naar het verhaal van....

Omdat het allemaal zo echt is -het oude papier, het luchtje dat daar aan hangt, de  handschriften van de schrijvers- word je nieuwsgierig naar iemands wel en wee. Je leeft je in in de periode dat deze geschriften geschreven zijn - evengoed een experience, al is het dan niet virtueel, of hip vormgegeven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Roemenen

Vreemd is dat.... je weet dat je beter thuis kunt blijven, maar weeralarm of niet, je moet naar school en dus ga je. 'Vorige week was er ook alarm en toen viel het mee'; eigenwijs! Het leidde er toe dat ik met een steentje in mijn maag naar de gastspreker luisterde: Peter Gorgels van het Rijksmuseum Amsterdam. Eindelijk iemand die een museum als een bedrijf benaderde, met de positionering van het Rijksmuseum als merknaam, en het probleem van het bereiken van het Nederlandse publiek. Ergo, om in de sfeer van onze eindopdracht te blijven, erg interessant.

 

Over die eindopdracht: Ik vind het grappig dat we weken lang naar voorbeelden van virtual en augmented reality zitten te kijken, en dat iedereen dan toch met een wandeling of iets dergelijks op de proppen komt om de Limes beleefbaar te maken.

Iedereen? Nee....

Welgeteld één groepje maakt via Google Earth mogelijkheden om de Limes vanuit de lucht te beleven, en dan op bepaalde punten een virtuele romeinse woning, of een legerkamp te kunnen bekijken. Waarom hebben wij dat nou niet bedacht?

 

En waarom heb ik deze aflevering van mijn blog Roemenen genoemd?

Dat zit zo.

Al vanaf het begin van deze module zit er een anekdote in mijn hoofd, die ik graag ergens toe zou willen passen. Dat is niet gelukt, en daarom gebruik ik hem nu maar als afsluiting.

Tijdens de EK voetbal van 2002, in België en Nederland georganiseerd, keken wij veel naar de BRT voor de verslaggeving, omdat die leuker was/is dan de Nederlandse.

De BRT had bedacht sfeerreportages van supporters te maken, en had daarvoor Bob Peeters ingehuurd, die ten tijde van het EK bij Vitesse speelde. Bob ging met microfoon en cameraman de stad in, en vroeg er op los.

Kan het zijn dat het uniek was dat Roemenie aan deze EK mee deed? Hoe dan ook, Bob bleef maar zoeken naar Roemeense supporters. Dus aan het eind van elk verslag klonk de zin:"En nog steeds geen Roemeen!"

Roemeen - Romein: Een letter er af, een vervangen door een ander....

Want hoe je je best ook doet, virtueel of niet, het ECHTE Rome krijg je niet terug, het zijn altijd 'interpretaties van'.

Vandaar: "En nog steeds geen Romein!"

 

 

 

 

Realiteit realiseren

Realiseerde me tijdens het college van afgelopen donderdag dat ik nog geen letter besteed heb aan wat we nu toch al weer een aantal weken  te zien krijgen: virtuele beelden. Virtual reality, en ook augmented reality. Het verschil tussen de twee is dat de eerste helemaal op de computer gemaakt wordt, bij de tweede kijk je naar de werkelijkheid en wordt daar iets aan toegevoegd. Een Romeinse tempel op de plek waar resten ervan gevonden zijn, bijvoorbeeld. De mensen die zeggen dat het niets aan je fantasie overlaat hebben geen gelijk in deze. Want in zo'n tempel zie je dan toch een man in toga rondlopen, als het moet? Toepassingen als gebruikt voor besluitvorming, waarbij mensen in hun vernieuwde buurt rond kunnen lopen en hun mening daarover aan het gemeentebestuur geven, zijn ook prima. Al heb je er wel een zwaardere computer voor nodig dan de onze, want mijn beeldscherm sprong tijdens het testen van de betreffende sites (www.tilburg.nl, www.virtuocity.nl, www.virtueelapeldoorn.nl) een paar keer op zwart.... zeer frustrerend.

 

Ik wilde ook nog iets vertellen over het boek dat ik voor deze module moest lezen:

De Droommaatschappij, van Rolf Jensen.

Dit is de maatschappij die zal ontstaan na de huidige informatiemaatschappij. De mens in de geindustrialiseerde wereld hoeft niets meer zelf te doen, alles is al gemachinaliseerd en geautomatiseerd. Dus kan hij zich richten op de top van de piramide van Maslov: zelfontplooiing.

Door middel van een creatieve baan, die meer als ontspanning dan als inspanning wordt gezien.

En door middel van het kopen van artikelen die passen bij het beeld van jou dat jij aan anderen wil laten zien, het verhaal dat jij aan anderen wil vertellen. Die artikelen worden dan ook als verhalen aangeboden, en niet meer als spullen. Het is volgens Jensen de enige manier waarop fabrikanten in de (nabije) toekomst hun waren aan de man kunnen brengen.

 

Het gaat dus allemaal draaien om verhalen.

De computer speelt een dusdanig automatische, natuurlijke, niet meer weg te denken rol in de maatschappij dat Jensen deze niet eens meer specifiek noemt in zijn boek. Voeg daar de virtualiteit aan toe, en concludeer dan dat kinderen op gaan groeien in een deels onechte wereld, waar alles kan.

 

Dank zij de module digital storytelling ben ik betrokken geraakt bij de verhalensite over Heiloo: www.heiloo.geheugenvan.com. Ik vraag me af of deze verhalen, de mensen er achter, toch ook niet een grote rol in de Droommaatschappij gaan leveren: zo was het echt!

 

 

 

 

Experiences en Romeinen

Terwijl de opdracht voor deze module voor mij nog wat in het vage blijft -we gaan Romeinen met watermanagement combineren- dompel ik mezelf wel onder in de toekomst van het museumwezen: de experience.

Ik heb al eerder over de tentoonstelling over Hilde geschreven, de vrouw die rond het jaar 400 in de omgeving van Castricum leefde (www.schattenonderjevoeten.nl). Welnu: Gisteravond zijn ik en mijn man, en onze ook al eerder genoemde zoon Thijs (die gisteren zes-en-een-half werd!) om half zeven 's avonds een lichtjeswandeling begonnen, die onder andere langs een Keltisch (gokje) echtpaar voerde. Zij vroegen ons te helpen offeren om een goede oogst te bewerkstelligen. Ook kwamen we langs een Romeinse soldaat (ave)!!!

Terwijl ik de marshmallow voor Thijs boven de vuurkorf liet verbranden, liet mijn man zich alles uitleggen over een spel dat de Vikingen al speelden, en dat nu dus ook gedemonstreerd werd: Hnefatafl.

(De hier afgebeelde versie komt van de website http://www.celticattic.com/scandinavian/images/games/hnefataflarmy2.jpg).

 

De route eindigde bij het -geopende- bezoekerscentrum van de waterleiding, De Hoep, alwaar de tentoonstelling over Hilde nog steeds is te bezichtigen.

 

De experience van zo een wandeling, tsja, wat zal ik er van zeggen....

In colonne van het ene jampotje-met-waxinelichtje naar het andere lopen, je afvragen waarom mensen zelf nog zaklampen mee hebben genomen.... en wat is als het zo druk is (en zo donker)de toegevoegde waarde van nep-Kelten en -Romeinen?

Was het nou voor iedereen zo speciaal om nu eens eindelijk in het donker door het duingebied te mogen lopen? Wat zochten die anderen? Wat zocht ik?

Ik zocht de nachtelijke stilte, de ervaring die de dieren moeten hebben als ze door het bos lopen.

Ik vond de mooiheid van een stil slootje, waarin, omdat het door het bewolkte weer nog zo licht was, de bomen weerkaatsten. Door diezelfde lichtheid stak het silhouet van een kale, eenzame boom zo mooi af...

Ik vraag me af of de mevrouw achter ons, die de resultaten van de E-tjes en de F-jes met een minder luidruchtige buurvrouw besprak, ook deze dingen heeft gezien....

 

 

 

 

 

 

Op zoek naar Romeinen

Als je niets weet van iets, dan zorg je er voor dat dat verandert. Een groepsgenote suggereerde dat het misschien slim was de Nederlandse canon ook bij het plan te betrekken. Dat is een goed idee. www.entoen.nu geeft een beknopte beschrijving waarom de romanisering van Nederland zo belangrijk was. Maar amusanter was het commentaar: Nijmegen ligt aan de Rijn (?!?!) en natuurlijk is er de onvermijdelijke Fries die vindt dat de Friezen er bekaaid af komen.... (Ik mag dat zeggen, ik ben zelf Friezin 'om utens'.)

Het zette mij aan het denken: waar maken we ons druk om?

Maar ach, het is toch ook wel leuk, en je zult later ook niet altijd alles even boeiend vinden.....

 

Dus maar weer verder gekeken. Wikipedia natuurlijk, en al surfend kwam ik bij een parkeergarage annex museum (www.drive-in-museum.nl). In Woerden zijn veel Romeinse objecten gevonden tijdens een opgraving, en die zijn tentoongesteld waar ze zijn gevonden: onder de grond. Ik vind het een leuk gegeven.

Maar na de les van afgelopen donderdag kan ik me voorstellen dat er een flitsender spel te bedenken moet zijn....

 

Grenzen

Het is leuk om te zien hoe je op jezelf reageert als de grenzen van je kunnen bereikt worden.Die grenzen kwamen akelig dichtbij, de afgelopen maanden. Gelukkig zit ik nu, met de feestdagen in het vooruitzicht, in rustiger vaarwater. En hoef ik me alleen maar met een onzichtbare grens bezig te houden: De Limes. De grens van het Romeinse Rijk, van Engeland tot Marokko terug te vinden.

Het is de bedoeling dat wij -Simon, Marleen, Ruud en ik- de limes aan de man gaan brengen. Of liever gezegd: Aan het gezin, want dat wordt onze doelgroep. Oftewel: Ik kan mezelf als uitgangspunt gaan nemen. Per ongeluk wist ik dat er een limes is -mijn man heeft er een folder  van aangevraagd. Maar verder....

 

Toen ik afgelopen donderdag thuis kwam van de Reinwardt, waar we van alles over de limes hadden zitten brainstormen, had zoon Thijs (6 jaar oud) een op school gemaakte pepernotenschieter meegenomen.

Men neme een (leeg en schoon) melkpak, vouwe de bovenste rand naar binnen, steke er een sateprikker door heen. Men plakke twee ijslollystokjes aan elkaar, en lijme er een dop op. Dit geheel montere men aan een houten knijper, die vervolgens aan de sateprikker bevestigd wordt. In de bodem van het melkpak steke men twee splitpennen, waarachter een elastiek gehaakt wordt. Met enig gepeuter trekke men het elastiek over de ijslollystokjes, en zette het klem tussen de knijper en de stokjes. En voila: Een pepernotenschieter! (Zie afbeelding.)

Maar ik zei natuurlijk meteen:"Weet je waar jouw pepernotenschieter op lijkt Thijs? Een katapult!" En kwam toen tot de ontdekking dat ik zo goed als niets weet over de Romeinen: Heel Gallie? Nee.....

 

 

Test, test....

De afgelopen weken tijd gevonden/genomen om, zoals gevraagd, voorbeelden van digital storytelling te testen.

Allereerst ging ik naar het Van Goghmuseum in Amsterdam. Daar is sinds kort voor vier euro een PDA te huur, tegen inlevering van een creditcard, bankpas, id-bewijs of iets dergelijks.

Met doppen op mijn oren het museum in.

He! Ze hebben muziek op zaal, wat leuk! Oh nee, het is natuurlijk mijn eigen computer....

Al bij het eerste het beste zelfportret geeft de PDA aan dat deze helaas niet tentoongesteld wordt op dit moment, maar dat ik wel informatie er over kan horen/zien als ik dat wil.

Ik naar de suppoost: Dit zelfportret op de computer, dat is toch dat schilderij daar aan de muur?

Ja, mevrouw.

Hm.

Wel leuk: Er zijn veel zelfportretten in de computer gestopt. Lekker scrollen.

 

En zo zijn er meer schilderijen die niet te bezichtigen zijn volgens de computer, maar er toch echt hangen, en andersom. Dit is een leermoment voor een aankomend museoloog: Wees altijd up-to-date met je gegevens in de PDA! (Ik hoop nog te leren hoe moeilijk/makkelijk dat is.)

 

In de laatste zaal kan ik te weten komen hoe de geschiedenis van HET oor verliep, op de tijdbalk in de computer.

???? Tijdbalk???? Heb ik iets gemist?

Gelukkig is het niet druk bij de bankjes dus ik heb alle tijd om de PDA rustig te onderzoeken.

Een tweede leermoment: ALS je een computertje meeneemt, DAN moet je eerst de tijd nemen om alle mogelijkheden te bekijken VOOR je de collectie bekijkt....

 

Omdat ik het Van Gogh al meerdere malen bezocht heb merk ik dat ik alleen die schilderijen bekijk waar een verhaal bij is. Verwarrend is dan of ik naar het schilderij moet kijken of op mijn schermpje.

 

De aangeboden informatie is wisselend bij ieder schilderij. Soms wel, soms geen technische achtergrondverhalen.

Wel leuk: De brieven van Vincent aan Theo, met uitleg over het waarom van een doek.

Niet leuk: Dat je de brieven ook op je scherm kunt bekijken. Dit werkt niet: Het is te klein en dus niet te lezen.

 

Algemene indruk: Ik sta niet te juichen bij deze PDA. Het is grappig, maar wordt ik nou echt heel veel gelukkiger van al die extra informatie??? Bovendien blijf ik het asociaal vinden: Je bent zo verschrikkelijk alleen in je eigen computer, tussen al die mensen....

En, beste medewerkers van het museum: Zorg dat iedereen weet waar de ingeleverde borgpassen zijn! Bijna was ik toch mijn giropasje kwijt geweest, omdat iemand anders dan de jongen die mij geholpen had het pasje had opgeruimd.... Trouwens, als ik er niet om had gevraagd, had ik het helemaal niet teruggekregen... Leermoment nummer drie: Een goede instructie voor het personeel is erg handig!

 

Een week later ben ik in het Boijmans van Beuningen.

In tegenstelling tot het eerder genoemde museum, waar de PDA bij de vaste opstelling is gemaakt, is hier de computer ingezet bij de tentoonstelling Voici Magritte.

Zelfde laken een pak als bij het Van Gogh: Bij een aantal werken extra informatie.

Nieuw bij deze: Alleen op te vragen als je je binnen een meter van dat werk bevindt.

Nou, niet dus.

Ik moet met mijn neus op het zendertje gaan staan, dat in alle gevallen een halve meter boven de grond geplaatst is. Au! Mijn rug!

Bovendien krijg ik de eerste keer verstoorde, boze blikken mijn kant op: Wat een lawaai maakt u, mevrouw!

Oh.... er moet een koptelefoon bij! Sorry, die heb ik niet gehad. (Leermoment!)

Deze keer wordt wel duidelijk verteld wanneer je geacht wordt naar een werk te kijken, en wanneer op je scherm.  

Maar een Frans pratende Magritte, terwijl je hem in het Nederlands hoort, dat werkt niet. Ook de kwaliteit van de geboden informatie vind ik niet boeiend.

Plus dat ik geen zin heb in een speurtocht naar de zenders van de PDA.

Ik haak halverwege af. En geniet zonder meer van de aparte dingen die Rene Magritte op het doek zette.....

 

Verhalencultuur, of verhaal-en-cultuur

Vorige week zondag hebben we het verhaal van Hilde gevolgd. Hilde was een jonge vrouw, die omstreeks het jaar 400 n.Chr. in Noord-Holland leefde. In het bezoekerscentrum van PWN, De Hoep, is een tentoonstelling over haar en haar leven ingericht. Er is ook een wandel/speurtocht te lopen. Die verschaft ontzettend veel informatie over hoe Hilde geleefd moet hebben.

Al lopend denk ik natuurlijk na over toepassing van techniek bij zo'n wandeling, een multimediatour behoort natuurlijk tot de mogelijkheden....

Net nadat we de meegebrachte druiven hebben opgegeten gaan we de route rechtsaf vervolgen. Ineens zien we omgezaagde bomen staan met een kruis er op. Hu, wat luguber, zouden ze hier kort geleden nog een massagraf uit WOII hebben ontdekt of zo? Vreemd dat ik daar niks van gelezen heb....

 

Bij weer een bocht rechtsaf bedenk ik dat het ook wel eens iets anders zou kunnen zijn, een kunstproject of zo... Een mooi discussie-onderwerp tijdens een wandeling: Hoe gedrogeerd zijn wij door de geschiedenis dat de combinatie duinen/kruis de associatie met de Tweede Wereldoorlog meteen oproept?

 

De volgende dag is het mooi weer. Ik besluit er een fietstocht aan te wagen om de kruisen te fotograferen, om te gebruiken voor mijn web-log. Terwijl ik bezig ben vragen twee nordic-walkende dames mij of ik weet wat die kruisen betekenen. Helaas, neen...

Het toeval wil dat op dat moment de boswachter voorbij fietst. VERTEL!

Welnu: een dikke maand geleden vond de manifestatie Kunst en Koningsduin plaats. De kunstenaar Sander Rood heeft ook aan deze happening meegewerkt, en een poging gedaan een aantal bomen niet ongemerkt tot stof te laten vergaan... Wat mij betreft is hij in zijn poging geslaagd.

 


 

 

In het kader van de opdrachten voor deze site: Het wordt tijd om weer eens een weekend naar het noorden van het land te gaan. In het Groninger Museum is een multimedia Tour, en je kunt bij het hunebeddencentrum een cd huren en dan een autotocht maken met wandelende stukjes... dat lijkt me een leuke manier om Drente op een nieuwe manier te ontdekken.

 

 


 

Voor wie meer wil lezen/kijken/doen:

http://www.kunstenkoningsduin.nl over kunstcultuur, en

www.schattenonderjevoeten.nl  over de verhalen over Hilde.

 

 

 

malende verhalen

Ik ben nu zo ver dat ik iedereen een microfoon onder de neus wil duwen: Wat zit er in jouw rugzakje?.....

Dat kan natuurlijk niet.

Ondertussen wordt ik steeds handiger in het opsporen van voorbeelden van digitale verhalen.

Nu!Nieuw!Gevonden!Kijk ook eens hier!

Verschillende musea hebben (multimedia) tours:

Het Van Gogh, het CODA, en het Frans Hals. Maar die telt eigenlijk niet want de bijbehorende tentoonstelling opent pas in december.... er is al wel een melding op een website (http://www.claesberchem.com/scholen/).

Ik krijg heel veel zin in een uitstapje naar Twente, daar kan je wandelen met een PDA: Abel. Leuk!

The story continues

Eigenlijk is de reden om deze weblog te beginnen vreselijk saai: Het moet van school.

Ik zou er niet over piekeren om vrijwillig iets uit mijn rugzak te halen en op internet te zetten: Wie is daar nou in geinteresseerd? Maar als het moet wil ik er wel een mooi verhaal van maken.

En het blijkt dat er mensen zijn die willen weten wat er in mijn rugzak zit!

Best een griezelig idee. Wie? Wanneer? Waarom? Waar?

 

Dit zijn vragen die je ook beantwoord wil hebben als je (voor de tweede schoolopdracht) naar toepassingen van digital storytelling gaat zoeken op internet. Op de gekste plekken kom je ze tegen.

Bijvoorbeeld: Omdat we binnenkort toch al naar Rotterdam gaan, dacht ik: Laat ik het nuttige met het aangename verenigen en kijken of er iets van een tour te doen valt daar. Bingo! Een kunstenaarsproject 24/7 Inside Information over de stad. Testimonia, observaties en plekken, kunstwerken en gebeurtenissen. 'On the spot' een telefoonnummer intoetsen waar dat aangegeven staat en luisteren maar! Ik ben benieuwd.

 

Wat ik ook een grappige toepassing vond was een wandeling die helaas al gelopen is, in Amsterdam. Een mevrouw heeft daar een tour door haar huis ingesproken, thuis down te loaden, op de iPod/MP3 te zetten, en op 19 augustus 2006 kon je dan haar huis -verbouwd door Eventarchitectuur- bekijken. Zodat zij meer tijd had om wijn te schenken... leuk idee. (www.audiocitytours.com, tours, wendel). Je kunt het nog wel beluisteren.

 

Voor deel drie van de opdracht van de module Digital Storytelling gaan een studiegenote en ik proberen bovenstaande W-vragen te beantwoorden in museum Het Houten Huis in De Rijp. De waarom-vraag weten we het antwoord dan al op: De mensen die er ooit woonden waren wezen.

Wij willen vooral weten of we voor de kinderen die nu in De Rijp wonen een mooie wandeling uit kunnen zetten, met het verhaal van een van die wezen. We zoeken nog uit met welk communicatie-hulpmiddel we ze dat laten doen: iPod, of toch een MP3.

 

Ondertussen zie ik overal mogelijkheden voor (digital) storytelling.

Bijvoorbeeld: De lagere school van mijn zoon wordt afgebroken, er komt een nieuw, zo duurzaam mogelijk gebouw voor in de plaats. Laat mensen maar vertellen over die oude school! Vergeet vooral de juf niet die er al vijf-en-twintig (!) jaar werkt! Open een website waar mensen hun verhaal kwijt kunnen! Maak een mooi boekje voor op de koffietafel van (alle perikelen rond) de nieuwbouw, met die herinneringen....

 

 

 

 

 

 

 

 

 


<- Last Page :: Next Page ->