Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Digital Storytelling

Digital Storytelling

Een verslag van de ervaringen met de nieuwe mogelijkheden om geschiedenis te achterhalen

7. Finale

"And now, the end is near

And so I face the final curtain..."

 

Ik tik de regels van het overbekende lied van Frank Sinatra over uit de Jublieum liederenbundel van Bas & Ralf Greveling, de broers die heel wat mensen een avondje prettig zingen hebben bezorgd. En mij in aanraking brachten met het erfgoed van het Nederlandse lied, van Lou Bandy tot Benny Neyman. Ik moet nog steeds naar het Theater Instituut Nederland, om de volledige tekst op te zoeken van de inzinger van de vierde theatershow:

"Kóóóóóón-stan-ti-no-pel, KA OO EN ES TEE AA EN TEE IE EN OO PEE EE EL

Kóóóóóón-stan-ti-no-pel, als je 't even studeert zul je zien nou dan lukt 't wel

KA OO EN ES TEE AA EN TEE IE EN OO PEE EE EL

Let op hoe ik de Turkse hoofdstad zonder fouten spel:

Kóóóóóón-stan-ti-no-pel, KA OO EN ES TEE AA EN TEE IE EN OO PEE EE EL...

 

De gebroeders Greveling zijn ooit begonnen in een kroeg op het Max Euweplein in Amsterdam, waar ik toen helaas nog niet woonde.

Toen ik ze leerde kennen stonden ze in de Kleine Komedie, met een koor van dertig mensen achter zich, voor het geval niemand in de zaal mee durfde te zingen met klassiekers als M'n Opa, Aan de Amsterdamse grachten, Sofietje, Twee motten, De glimlach van een kind....

De tweede show waren van de dertig koorleden nog tien over, de derde nog vijf, en de vierde en de vijfde durfden Bas en Ralf het met z'n tweeën aan. Persoonlijk deelden ze de programmaboekjes aan de bezoekers uit bij de ingang van de zaal, en het bladeren daarin voordat de voorstelling begon was ook al leuk: Oh, ik hoop dat we díé gaan zingen!

De show begon met een inzinger (Deze vuist op deze vuist, Hoofd schouders knie en teen, en zo meer), en dan barstte het los. Bas het warhoofd, de gevoelige man, contra Ralf de snelle zakenjongen. Namen de hele zaal op sleeptouw. Riepen een bladzijnummer, en zingen maar! Af en toe deden ze ook een solo. Wij wachten nog steeds op de cd waarop Bas 'De sopraan uit de Jordaan' vereeuwigt, geweldig was dat!

Als de mannen aan het eind van de voorstelling van het podium verdwenen, speelde de band nog altijd even door. Een voor een hielden de gitarist, de pianist en de drummer er dan ook mee op. Waarna de zaal eensgezind een lied inzette dat nog níét ten gehore was gebracht: De Vlieger, of Heb je even voor mij (...).

Het leukste spektakel heb ik meegemaakt in IJmuiden (of all places), waar een groepje mannen met glimblouses, afropruiken en te grote zonnebrillen de show maakten in plaats van Bas en Ralf. Geweldig!

 

Waarom ik dit zo uitgebreid beschrijf?

Welnu: Na vijf meezingspektakels, en een kerstversie, vonden de broers dat het tijd werd iets anders te gaan doen. Op dertig december 2006 zongen zij voor de laatste keer hun meezingspektakel, in het Zaantheater in Zaandam.

 

 

De programmaboekjes kunnen in het archief, de prettige avonden leven in de herinnering voort... maar laat ik aan de wereld laten weten hoe leuk dat was, die meezingfestijnen, dat levend houden van het Nederlandse lied, van de vreselijkste draak (Niemand laat zijn eigen kind alleen) via de lekkere jaren zestig tuttigheid (Je bent niet hip, Peter, Ritme van de regen) tot jeugdsentiment (Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd). En hoe kan ik dat beter doen dan op mijn eigen weblog, zodat de wereld, als ze maar de goede woorden googled, vanzelf terecht komt bij mijn dankbetuiging aan Bas & Ralf....

 

Ik ben vreselijk benieuwd of dit soort verhalen straks ook op de verhalensite van het Nationaal Archief gezet worden. Het duurt nog even, maar dan heb je ook wat! Helaas ben ik er niet meer bij, om alles rond invoering van die site mee te maken. Voorbij... om maar met Paul de Leeuw te zingen, ook al bedoelt hij het anders.

Het Nationaal Archief was voor mij een goede leerschool. Ik heb met veel plezier gewerkt aan alle opdrachten. Ik hou fijne herinneringen aan de stageperiode over...

 

Bij het aanvangen van het tweede deel van de stage schreef ik in mijn blog (aflevering: Herhaling) dat ik op zoek was gegaan naar de handtekening van de naamgever van mijn opleiding, de heer C.G.C. Reinwardt, en toen een verhaal tegenkwam van de heer Triffs.

Over de handtekening heb ik toen niets meer geschreven. Was die ineens minder belangrijk?

Nee, hoor.

Ik gebruik 'm nu om op waardige wijze mijn blog af te sluiten....

 

 

 

 

 

 


<- Last Page :: Next Page ->