Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Digital Storytelling

Digital Storytelling

Een verslag van de ervaringen met de nieuwe mogelijkheden om geschiedenis te achterhalen

verhalen.nl

Vandaag, om 13.06 uur, heb ik de concept-versie van het rapport over het publieksonderzoek naar De Verdieping van Nederland aan Petra gezonden! Dat ei is gelegd!

Nu sinds vorige week de functionele eisen voor de verhalensite op papier staan, komt ook het moment dichterbij dat we daadwerkelijk aan de slag kunnen, en dus ook het moment dat er een projectplan moet liggen.

Vorige week hebben Diana en ik de halve woensdag andere verhalensites op internet bezocht, om goede ideeën op te doen. (De dinsdag was ik nog bezig geweest met....)

Donderdag was ik in Amsterdam, bij het symposium 'Schatten delen', over erfgoededucatie. De lancering van twee publicaties over dit onderwerp was (schat ik) aanleiding geweest tot het organiseren van deze dag. Er werden workshops en tegelijkertijd lezingen gehouden. Ik heb de workshops 'hoe financier ik mijn project' en 'Plan je eigen ruimte', een project voor aardrijkskundelessen (http://www.planjeeigenruimte.nl) bijgewoond.

Het was een leuke dag. Vooral om te netwerken... en heel verfrissend om over Peter van Mensch, die een inleidend praatje hield, te horen praten als 'die man van daarnet'.

 

En in het kader van 'ik ben hier nou toch' ben ik op de terugweg naar het station bij de tentoonstelling 'Bodies', in de Beurs van Berlage, naar binnen gelopen. Nou ja, naar binnen gelopen... het was goed dat ik mijn collegekaart meegenomen had, dat scheelde vier euro op de entreeprijs van 22euro50. Ik was de enige bij de kassa, en had de drukte in de tentoonstellingszalen helemaal niet verwacht.

 

 

Brr. Ik moet zeggen dat ik alleen maar naar de tentoonstelling ging vanuit museologisch perspectief: Hoe doe je zoiets? En, als gezegd wordt dat het respectvol is gedaan, hoe respectvol is dat dan?

 

Nou, met sportende bodies, dus. Naast de meneer hierboven waren er ook tennissende, voet- en volleyballende mannen. En een meneer wiens armspieren prachtig uitgewaaierd gesneden waren, net zo'n vechtpop die ik weiger te kopen voor Thijs...

En welgeteld één dame, bij het onderwerp 'vet'. (Maar ze was niet eens heel dik...) Gewoon van boven naar beneden in drie stukken gesneden, om van alle kanten bekeken te kunnen worden.

 

Hoezo, respectvol?

En: Ben ik zo'n rare, dat ik vraagtekens zet bij waarom je kijkt naar iemand die geleefd heeft, die gedachten en gevoelens heeft gehad, en die na zijn dood is mishandeld uit sensatiezucht?

Een studente antropologie, die onderzoek deed op de tentoonstelling, zei dat heel veel bezoekers geen enkele moeite hadden met wat ze zagen. Ook het gastenboek was vol lof.

Ik kan het niet zien als een curieuze verzameling botten, spieren en huid. Voor mij blijven het mensen, die onder dubieuze omstandigheden (het China van de jaren '70) met aceton waren volgespoten, om ze te kunnen prepareren.

On the other hand: Waarom heb ik dan minder moeite met het bekijken van opgezette dieren, in aanmerking genomen dat ik dat letterlijk en figuurlijk stoffig vind? (Hoewel de optocht in het Parijse Muséum National d'Histoire Naturelle, vorig jaar tijdens de excursie, wel grappig was om te zien.) Wie bepaalt dat wij, de mens, dode dieren mogen bewaren?

 

 

 

In het kader van 'bedrijfsspionage' zondagmiddag met Thijs naar het Muiderslot geweest. Tijdens de derde module van de minor vertelde Jan Willem Huisman, directeur van IJsfontein, dat ze samen met het Muiderslot onderzoek gaan doen naar de invloed van computerspelletjes op het gedrag van de jonge museumbezoeker.

IJsfontein heeft een aantal spellen gemaakt voor het slot: stenen gooien op de naderende vijand, diezelfde vijand met een man of acht buiten de deur proberen te houden, een riddertoernooi.

Medewerkers van het Muiderslot vinden de kinderen aggressief worden. Ze slopen veel! En men wil dus weten of dit door het spelen van aggressieve spelletjes komt.

Mijn bevindingen zijn dat je door het doen van een speurtocht, waarbij je die spellen vanzelf tegenkomt, niet meer de rust neemt om zelf dingen aan je zoon uit te leggen, of om te proberen de sfeer van vroeger te pakken te krijgen. Je rent van het ene onderdeel naar het andere, moet opletten of je zoon niet voordringt dan wel of andere kinderen niet voordringen...

het is gewoon druk! Maar: De boodschap dat een kasteel was om te verdedigen is wel duidelijk.

 

Thijs vond de mevrouw met de Noord-Amerikaanse vogel het leukst van het kasteel: Lekker buiten, en hij mocht het beest aaien!

Het állerleukst vond hij echter het ritje in de botsauto, op de kermis die we op de terugweg naar de eigen auto tegenkwamen...


<- Last Page :: Next Page ->